Liefdesverdriet

Liefdesverdriet

Ik was 16 jaar. Starend in diepte kwijnde ik weg. Ik ervoer op dat moment één van de ergste periodes in mijn leven tot dan toe. Mijn hart was gebroken door liefdesverdriet. Als ik toen wist wat ik nu weet, had ik mijzelf kalm toegesproken. 

Liefdesverdriet is slopend

Hij was de liefde van mijn leven, met hem wilde ik mijn toekomst tegemoet. Maar de grond zakte onder mijn voeten vandaan toen hij me vertelde dat het over was. Leven veranderde in een ravage. Dat het ooit goed zou komen kon ik me gewoon niet voorstellen. De eerste nacht huilde ik tot mijn tranen op waren. De eerste maand erna viel ik 10 kilo af. Kapot van verdriet. Jong, gebroken en daarnaast nog eens veel aan mijn hoofd. Ik deed de kappersopleiding, was 6 dagen in de week in touw én ontmoette een mysterieuze politieman. Deze jongen bracht me in de war. Want ik hield nog steeds van degene die mij liefdesverdriet had bezorgd. Wat moest ik?

Had ik het toen maar geweten

Jaren later zit ik op de bank. In gesprek met de liefde van mijn leven, maar hij is het niet. Wat heeft mijn leven een vreemde wending gekregen door een keus die de ander maakte. Hij houdt nog altijd van mij, dat denk ik. En samen met mijn man keer ik terug in de tijd. Praten we over toen en mijn intense verdriet welt weer even op. Het heeft me diep geraakt, dat voel ik nog steeds. Maar dat ik na die tijd zo’n mooi leven zou krijgen had ik niet durven dromen. Die politieman bleek zeer diepgaand, samen konden we nachten praten over het leven. En nog altijd ben ik dankbaar voor alles dat wij hebben overwonnen. De diepe dalen, het verlies. Ziekte op ons pad. Nu zitten wij hier, nip ik van mijn glas. Wie had ooit gedacht dat ik over het verlies destijds heen kon komen? Een gelukkig mens kon worden? Had ik het toen maar geweten..

Vic

We zien elkaar nog geregeld, inmiddels wonen we zelfs dichtbij. Ik heb mijn leven, hij dat van hem. Maar het boek van toen is gesloten, het is voorbij. Vergeten zal ik mijn eerste liefde nooit. Maar mijn tweede -achteraf bezien nog veel intensere- liefde hielp mij letterlijk mijn eerste te vergeten door erover te praten. En nog altijd samen bespreken we hoe het ooit was en nooit meer wordt. Heerlijk dat ik dan ook mijn blog nog heb, om een klein gedeelte van mijn brein met jullie te delen.

Liefs,

Cynthia

6 gedachten over “Liefdesverdriet”

  1. Ik weet het nog als de dag van gister. Je was een wrak. Maar ik wist toen iets wat jij niet wist. Ik geloofde! Ik geloofde in jou en mij en wist dat de zon weer voor jou schijnen zou. Zoals ik altijd zeg: aan alles komt een einde. Dus ook aan intens verdriet. Ooit komt een tijd dat alles weer op zijn plek valt. Nu kijkend op jou, mij, ons gezinnetje en dochters, besef ik dat die tijd inderdaad ten einde is gekomen. Het is goed nu. Soms praten we er inderdaad over en beseffen we hoe kwetsbaar de liefde soms is. Maar tegelijkertijd ook onbreekbaar.

  2. Ik heb het nooit gekend, was jong bij mn vent. De vriendjes daarvoor kwamen nooit dichtbij genoeg. Liet ik niet toe. Als mn vent weg zou gaan, zou ik liefdesverdriet krijgen. Het is mn beste vriend!

  3. Wauw wat een mooie reactie van jouw man.
    Mooi om te lezen dat je grote verdriet om is geslagen in je grote liefde. De vader van jullie twee prachtige meisjes. Liefde overwon je verdriet, lieve Cynthia.

Een reactie plaatsen